Ciekawa inicjatywa, którą warto zaznaczyć

Centrum Nanotechnologii będzie największą inwestycją najbliższych lat na Politechnice Gdańskiej. Wiadomo już, że uczelnia ma zagwarantowane prawie 65 milionów zł na budowę i wyposażenie obiektu. Umowę na dofinansowanie nanotechnologii uroczyście podpisze w poniedziałek, 22 lutego o godz. 10.30 w politechnicznej Sali Senatu prof. Henryk Krawczyk, rektor naszej uczelni.

Wszystkich, którzy chcieliby dowiedzieć się więcej na temat inwestycji serdecznie zapraszamy na konferencję prasową. Na miejscu będzie można porozmawiać z pomysłodawcą centrum, politechnicznym architektem, władzami uczelni i studentami. Liderem przedsięwzięcia jest Wydział Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej, ale ścisłą współpracę z Centrum Nanotechnologii Politechniki Gdańskiej podejmą także wydziały: Mechaniczny, Chemiczny oraz Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki.

Dzięki nowoczesnemu wyposażeniu centrum możliwe będzie kształcenie w zakresie nanotechnologii i zaawansowanej inżynierii materiałowej. Najdroższy przyrząd, którego zakup jest planowany w ramach projektu kosztuje prawie 3 mln zł, a jest to wysoko specjalistyczny mikroskop tunelowy, który pozwala na prowadzenie wyjątkowo precyzyjnych badań, m.in. obserwacji i modyfikacji powierzchni ciał z rozdzielczością atomową.

– Od lat marzyłem o tym, aby student mógł na politechnice dotknąć absolutnie zaawansowanych narzędzi, służących w nowoczesnym przemyśle – mówi prof. Wojciech Sadowski, pomysłodawca powstania Centrum Nanotechnologii Politechniki Gdańskiej. – Same książki to dzisiaj za mało, aby uczyć dyscyplin inżynierskich. W tym centrum będzie mnóstwo nowoczesnej aparatury służącej do badań materiałowych, dla wielu różnych politechnicznych profili kształcenia, związanych przede wszystkim z nanotechnologią i inżynierią materiałową.

Szacuje się, że w roku 2015 w nowo powstałym gmachu będzie studiowało 750 studentów na poziomie inżynierskim i magisterskim na makrokierunku nanotechnologia, który od czterech lat funkcjonuje jako specjalność na Wydziale Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej; oraz inżynierii materiałowej, która jako kierunek międzywydziałowy jest prowadzona u nas już dziewiąty rok. Będzie tam również studiowało 20 doktorantów.

Prace ziemno-fundamentowe, czyli faktyczna budowa centrum rozpocznie się w połowie bieżącego roku. Zakończenie projektu planowane jest na koniec 2011. Budynek stanie w sąsiedztwie Wydziału Chemicznego, czyli w lewej części kampusu, gdy kierujemy się od wejścia przez bramę główną, na miejscu dzisiejszych magazynów chemicznych.

Centrum Nanotechnologii będzie miało postać czterokondygnacyjnego obiektu dydaktycznego, przy czym jedną kondygnację zaplanowano pod poziomem ulicy. Obok niego powstanie pierwszy na Politechnice Gdańskiej parking podziemny na sto miejsc postojowych. Na dachu parkingu będzie trawnik.

Na najniższym poziomie centrum – pod ziemią – mieścić się będzie 25 specjalistycznych laboratoriów dydaktycznych. Wśród nich laboratoria pogrupowane według trzech rodzajów działań – syntezy i preparatyki, do badań wstępnych oraz do badań zaawansowanych. Wymienić można chociażby laboratorium mikroskopii tunelowej, optoelektroniki, czy laboratorium biomateriałów. Aby dostać się do laboratoriów wysokiej czystości, trzeba będzie przejść przez specjalną śluzę adaptacyjną, przebrać się w fartuch i obuwie ochronne, aby nie zakłócić pomiarów i badań.

Na poziomie 0 ma znaleźć się centrum zarządzania informacją, czyli współczesny rodzaj czytelni i biblioteki, laboratorium wdrożeniowo-demonstracyjne, hol, toalety. Na pierwszym piętrze będzie audytorium i sześć sal seminaryjnych, a na drugim – pokoje administracyjne oraz pokoje dla kadry naukowej, jak również doktorantów.

Z poziomu drugiego piętra będzie można wyjść na niezadaszony taras. Niezadaszony ciąg komunikacyjny zaprojektowano również nad wewnętrznym dziedzińcem. Dach holu głównego pomyślano bowiem w formie szklanej piramidy, wokół której można spacerować.

Inwestycja w 85 proc. jest współfinansowana z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Reszta środków pochodzi z budżetu państwa i zostanie przekazana w postaci tzw. dotacji celowej. Projekt architektoniczny Centrum Nanotechnologii Politechniki Gdańskiej przygotowało Przedsiębiorstwo Projektowo-Budowlane EKOBUD sc. Szefem zespołu był mgr inż. arch. Włodzimierz Alwasiak.

Bajor stworzył swój własny charakterystyczny styl, którym do dziś zachwyca swych wielbicieli na całym świecie. Jego nazwisko pojawiało się m.in. na afiszach Essen, Los Angeles czy Madrytu. Aktor, karierę filmową rozpoczął w 1975 roku u Agnieszki Holland w filmie ”Wieczór u Abdona” razem z gwiazdą Beatą Tyszkiewicz. Występował w filmach, współpracując z różnymi reżyserami: Filipem Bajonem, Barbarą Sass, Edwardem Żebrowskim, Feliksem Falkiem, Krzysztofem Kieślowskim. W 1988 roku wziął udział w nominowanym do Oscara filmie Istvána Szabó Hanusen u boku Klausa-Marii Brandauera. Jako piosenkarz zadebiutował w 1970 roku na eliminacjach festiwalu w rodzinnym mieście Opolu. W 1973 wygrał na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze brawurowym wykonaniem piosenki Siemionowna, po czym został zaproszony do udziału w XIII Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie. W latach 1975-1976 brał udział w koncertach razem z orkiestrami Henryka Debicha i Stefana Rachonia.
Po sukcesach na Festiwalach Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (1984, 1986) Bajor zaśpiewał na festiwalu sopockim, zdobywając nagrodę dziennikarzy dla najlepszego wykonawcy. W 1987 roku artysta nagrał swoją pierwszą płytę. „Inna Bajka” – to tytuł najnowszej, nagranej już płyty Michała Bajora. To płyta piętnasta, a więc jubileuszowa, na której znajduje się 17 utworów. Bilet wstępu na koncert kosztuje 35 zł.

Nauczyciel Rainer Wenger (Jürgen Vogel) proponuje swoim uczniom przeprowadzenie eksperymentu, by dzięki niemu mogli lepiej zrozumieć, na czym polegają totalitarne rządy. Zaczyna się swoista gra z podziałem na role z tragicznym zakończeniem. W ciągu kilku dni wprowadzona dyscyplina i poczucie więzi społecznej przeradzają się w prawdziwy ruch: FALĘ. Trzeciego dnia eksperymentu uczniowie zaczynają bojkotować i straszyć innych. Kiedy pojawiają się pierwsze wybuchy przemocy, nauczyciel postanawia przerwać eksperyment. Niestety jest już na to za późno. FALA wyrwała się spod kontroli… Bilety w cenie 12 zł normalny i 10 zł ulgowy oraz 22 zł – rodzinny (dwoje dorosłych i dziecko) do nabycia w sekretariacie WCK lub przed emisją filmu.

Widać, że WCK idzie w stronę filmów ambitniejszych – czyli dzieje się coś na duży plus bo znane produkcje kinowe lepiej oglądać w czasie ich premier a nie długo po… kiedy są one na DVD. Widać narzekanie blogera trafia do ludzi opowiedzianych za repertuar

Cel – robot kuchenny, jakiego używa Pascal w swoim nieciekawym programie. Kolor – inox – reszta odpada. Wchodzimy – ludzi przed świętami jak na lekarstwo, więc jest okazja porozmawiać ze sprzedawcą co i jak z takim robotem.

Niestety miła i nawet ciekawa poglądowo niewiasta starając się bardzo nie była nas w stanie uświadomić, czym różni się robot za 100 od tego za 200 stówki (kolorem ). Dodatkowo sprzęt, który stoi tam na wystawkach jest sprzętem, który dostajemy. Nie – proszę państwa nie ma nic z zaplecza Trochę to dziwne, gdyż Domar jest jedną z większych sieci RTV – AGD i byle robotów kuchennych za 200 złotych powinien mieć więcej jak 1 na stanie. No cóż – był jeden – wzięliśmy jeden.

Mocno zakurzony – więc na plus, że dziewojka wzięła szmatkę i przetarła (zarówno robota jak i pudełko dość zniszczone mówiąc lekko). Zapłaciliśmy i w miarę zadowoleni wyszliśmy ze sklepu. Całemu procesowi zakupów przyglądał się męski osobnik, który miast pomóc koleżance w walce z robotami, przyglądał się (choć innych klientów nie było widać). No commento gentelmeno.

W skali od 1 do 10 – 4 z plusem.

PS. Poszukują tam pracowników, więc jeśli ZNASZ się na RTV AGD masz uśmiech od ucha do ucha – startuj. Jeśli nie – proszę – nie rób klientowi krzywdy.

Kasia (dane znane tylko mi) skończyła dzienne studia na Uniwerku. Zna biegle trzy języki obce, doskonale porusza się w viście oraz leopardzie, a także ma prawko, z którego korzysta. Poza tym jest miła, dyspozycyjna i umie sama podejmować decyzję. i tak dalej, i tak dalej…

Nasza świeżo upieczona magistrantka myślała, że Boga/boga za nogi złapała, bo przecież w internecie/radiu/prasie/telewizji tyle jest ogłoszeń o pracę, że łatwo ją dostanie. Grubo się myliła.

Na początku wybierała oferty firm, w których chciała podjąć pracę. Niestety – na pierwsze … 300 ofert NIKT nie zadzwonił. Kobitka poczuła nóż na gardle, mokrość i inne objawy zdenerwowania. – Co jest k… – pomyślała.

Na całe szczęście nie zdecydowała się na długie medytacje, dlaczego telefon milczy, a ruszyła ułańsko na dalsze zarzucanie firm CV i VC oraz listami – motywacyjnymi i przypominającymi o tym, że wartoby ustawić chociaż autoresponder z głupim dziękuję za przesłaną ofertę – skontaktujemy się tylko z tymi, co mają chody u pana Boga/boga.

Tym razem udało jej się wysłać 700 ofert swojej skromnej osoby. I jest! Są pierwsze odpowiedzi! Tylko nie takie, jakich się spodziewała. Mail zaspamowany przeróżnymi reklamami. Na adres domowy przychodzą reklamy garnków, gymów i innych gówien, które przez pozostałe 26 lat życia nie wiedziały o istnieniu Kasi. Podobnie z smsami reklamowymi, które jak jeden mąż zaczęły jej oferować wszystkie przyjemności życia OPRÓCZ pracy dającej kasę na każdą mniej lub bardziej przydatną reklamowaną rzecz. O paniach z banku oferujących kredyty wprost na komórkę, czy o panach chcących wcisnąć jej komplet pościeli z misia polarnego nie wspomnę.

- O co chodzi? – pomyślała Kasia, ale od razu się pokapowała o co come on

Masa ogłoszeń ukazujących się do tej pory w prasie/radiu/telewizji to ciekawy sposób na wyłudzenie naszych danych osobowych do celów z rekrutacją pracowniczą nie mających nic wspólnego. Istota działania takich firm jest prosta jak kawałek drutu – niestety drut przyciąga naiwniaków bardziej niż marchewka.

Dajemy ogłoszenie darmowe na portalu trojmiasto.pl Piszemy, że dla klienta X poszukujemy osoby na stanowisko dyrektor/prezes/specjalista/dziennikarz/manager itd. Obowiązków wpisujemy mało, ale za to ciekawych – nadzór, kreowanie, tworzenie, strategia, rządzenie. Oczekiwania – też miłe – uśmiech, poczucie humoru i prawo jazdy. Oferujemy? Tu walimy z grubej rury – opieka medyczna, pakiet socjalny, wszystkie możliwe gadżety plus dorzucamy kartę płatniczą na drobne i grube wydatki.

Oczywiście małym drukiem dodajemy, że warto wrzucić formułkę “wyrażam zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych zgodnie z ustawą” pomijając tam jakąś formułkę o rekrutacji. I boldem strzelamy info o kontakcie z wybranymi kandydatami. Oczywiście maila służbowego nam nie potrzeba – wystarczy skrzyneczka na onecie czy w wp. I tak ciemny lud to kupi

Teraz taka firma sprzedaje sobie powierzchnię reklamową – czyli nas – jak się da i gdzie się da. Kasia jest jednak wytrwała – uprzejmie informuje każdą firmę, która chce jej wcisnąć cokolwiek, że nie wyrażała zgody na zasrywanie jej reklamowym gównem i karze usuwać swoje dane z systemu danej organizacji.

Raz skutkuje – innym razem nie – jednak gdybym znalazł się w takiej sytuacji – olałbym sprawę. Jednak bezrobotny ma przejebane na całej linii:

- spam reklamowy opisany wyżej
- brak jakiejkolwiek reakcji ze strony pracodawców
- zero kultury w stosunku do potencjalnego pracownika
- ogłoszenia proforma (szczególnie urzędowe) gdzie niby praca jest, ale w konkursie i tak wygrywają swoi
- inne nie nadające się do cytowania czy opisywania

I miała by druga Irlandia Donaldzie A gdzie jest?